Tranen van geluk en ongeloof: het wonder van Kloetinge verklaard

En zo werd het gisteren inderdaad de gehoopte en gedroomde historische dag. Om 17.21 uur floot scheidsrechter Pieter van Veelen de wedstrijd af. Negentien minuten later kon aanvoerder Klaas van Hecke de kampioensschaal omhoog tillen.

Het was het begin van een groot feest op het Wesselopark. De ontlading was ook enorm, een mix van vreugde en ongeloof. Veel mensen liepen met tranen in hun ogen rond, omdat iedereen zich realiseerde hoe bijzonder het bleek wat hier gebeurde en wat voor voorrecht het was om daar deel van uit te maken of getuige van te zijn.

De gedachten gingen terug naar 30 mei 2015. De 0-0 op eigen veld tegen Swift in de nacompetitie betekende het einde van het tijdperk in de toenmalige hoofdklasse. Diederik Hiensch, na zijn laatste wedstrijd als hoofdtrainer van Kloetinge, verwerkte naast de dugout in zijn eentje de teleurstelling, terwijl Swift even verderop feestvierde.

Het was in alle opzichten het einde van een tijdperk. Kloetinge ging terug naar de Eerste Klasse, met het voornemen zo snel mogelijk terug te keren. Dat bleek lastiger dan verwacht. Zo lastig, dat het besef indaalde dat er echt iets moest veranderen om de weg omhoog weer te vinden.

Het Plan 2020 werd geboren. De club sloeg een nieuwe route in en de accommodatie ging op de schop. Door het coronavirus werd 2020 uiteindelijk 2022. In dat jaar kon – na zeventien (!) jaar – weer eens een kampioenschap worden gevierd en stelde Kloetinge met trainer Marcel Lourens de promotie naar de Vierde Divisie veilig. Met de ambitie om op termijn nog hogerop te komen.

Dat ging veel sneller dan verwacht. Onder leiding van Jurriaan van Poelje kon een jaar later al opnieuw de schaal omhoog worden gehouden en stootte Kloetinge door naar de Derde Divisie. En nu dus, drie jaar later, wacht de Tweede Divisie. Het is een prachtige reis die maar niet lijkt te eindigen.

Onterechte kampioenen bestaan niet. De derde titel in vijf seizoenen is opnieuw dik verdiend. Toch hoorden we het dit seizoen meerdere keren uit de mond van supporters van de concurrenten: ‘Ik snap niet dat jullie bovenaan staan.’

Om dat te begrijpen moet je het elftal het hele seizoen hebben gevolgd. Dan pas zie je hoe Kloetinge het verschil maakt. Dat is samen te vatten in vijf punten:

1 Veerkracht

In 18 van de 33 wedstrijden kwam Kloetinge op achterstand. Uiteindelijk werden er maar 5 verloren. Maar liefst 9 keer lukte het om de achterstand om te buigen in een overwinning. Dat is op den duur geen toeval meer en bewijst dat de ploeg mentaal sterk is.

De cijfers maken duidelijk dat de ploeg dit seizoen achterin regelmatig kwetsbaar was, maar dat men niet in paniek raakte en bleef vertrouwen op eigen kracht. En met succes. Waar Kloetinge in het verleden nog wel eens het hoofd liet hangen bij tegenslag, is veerkracht nu het sterkste wapen. Mede dankzij de fitheid van de selectie, die in de slotfase van wedstrijden meer dan eens de doorslag gaf.

2 Focus op resultaat

Dertien keer werd er gewonnen met slechts één doelpunt verschil. Dat mag dan misschien ‘zuinig’ lijken, maar uiteindelijk is het wel een kwaliteit om toch steeds aan het langste eind te trekken. Heel wat wedstrijden werden in de slotfase beslist of ‘zakelijk’ uitgespeeld.

Er zijn weinig momenten aan te wijzen waarop Kloetinge nodeloos punten heeft laten liggen. Eigenlijk gebeurde dat alleen thuis tegen TOGB en uit tegen SV Meerssen en UNA. De vijf verliespartijen waren terecht. Tijdens zo’n lang seizoen is het onvermijdelijk dat je af en toe een offday hebt.

3 Brede selectie

Blessures, schorsingen en ziekte dwongen Rogier Veenstra regelmatig tot improviseren. Raphael Zerbib (opnieuw) en Koen Plank raakten al vroeg ernstig geblesseerd, de gehoopte terugkeer van Jeroen de Jonge bleef uit en Wout Neelen kon pas in de loop van het seizoen voorzichtig aan zijn rentree werken. Erwin Franse stond ook noodgedwongen langdurig aan de kant, terwijl Zenya Deurloo evenmin pijnvrij door het seizoen kwam.

Toch bleken er steeds goede alternatieven te zijn, waardoor je bijna zou vergeten dat bijvoorbeeld Yassine Azzagari en Dook van den Berg geen verdedigers van nature zijn. En de bank groeide dit seizoen uit tot een belangrijke troef. De wisselspelers konden vaak voor extra impulsen zorgen. Dyllandro Panka was daarvan hét voorbeeld. Als invaller maakte hij vijf prachtige én belangrijke goals in de slotfase van wedstrijden.

4 Teamgeest

Hoeveel fantastische spelers er ook rondlopen in de Derde Divisie, weinig tegenstanders zijn als team zo sterk als Kloetinge. ,,We zijn meer dan collega’s op het veld”, zei Ruben de Jager na afloop van de kampioenswedstrijd.

Dat komt vooral doordat de selectie bestaat uit spelers die hun wortels op het Wesselopark hebben of die passen bij het Kloetinge-dna en zich verbonden voelen met de club. Eenlingen die zich een vedette wanen, kunnen beter elders gaan spelen.

De teamgeest zorgt er ook voor dat mensen zich schikken in hun rol, zelfs als dat kortere of langere tijd die van wisselspeler is. Uiteindelijk telt alleen het gezamenlijke resultaat.

5 Clubliefde

De kampioenswedstrijd liet het maar weer eens zien: Kloetinge is méér dan een uitstekend presterend elftal. Het is echt een vereniging, waar talloze mensen een bijdrage leveren om alles mogelijk te maken. Ze zijn onmisbaar.

Dat geldt ook voor de vele supporters die er elke week – thuis of uit, in weer en wind – zijn om het elftal aan te moedigen, ondanks de grote afstanden. De liefde voor Kloetinge gaat letterlijk ver. En komend seizoen zelfs nog verder. Zij zullen er opnieuw staan, omdat ze weten dat die steun helpt. Forza Kloetinge!